Poniedziałek, 06 Lipiec 2009 22:52
Administrator
Dla każdego, kto szczerze i gorąco ukochał młodość, jej siłę nie-znużoną i płodną, jej rozpęd nieokiełznany i śmiały, jej barwne kwiaty świeżych uczuć, jej tętna bijące bogatym zdrowiem, jej odradzające tchnienia, jest zadaniem bardzo trudnym i przykrym stawiać na jej drodze swoją siwą głowę jako ostrzegawczą latarnię. Bo prawie zawsze można się od niej doczekać: „Na bok ze starym kagankiem!" P[an] S. Brzozowski, występując w „Głosie" przeciw moim uwagom o najnowszym kierunku poezji, nie krzyknął tak ostro, a nawet pozdrowił mnie bardzo życzliwie, wyraził tylko żal nad tym, że względem bojowników ostatniego zaciągu, którzy popędzą w przyszłość z rozwianym proporcem natchnionej i walecznej młodości, zachowałem się nieprzyjaźnie. „Jest jedna tylko rzecz dla nas bolesna i nie do zniesienia — powiada on — niezrozumienie i obojętność tych, w czyją myśl i w czyje serce wierzymy Słowa wyzwalającego, słowa rozumiejącej miłości, a nawet słowa nieubłaganego, przenikliwego sądu nie znaleźliśmy tam, gdzie niezapomniany podpis Posła Prawdy spodziewać się tego przede wszystkim pozwalał. Jeżeli zaś nie tu, więc nigdzie poza nami, więc oprzeć się nam tylko na samych sobie przystoi."
Więcej…
|
Poniedziałek, 06 Lipiec 2009 22:35
Administrator
Patrząc na ciągły przybór bezsensu, zalewającego z wielkim szumem naszą literaturę, ludzie przerażeni załamują rozpaczliwie ręce, bo zdaje im się, że ta powódź zniszczy ją zupełnie. Rzeczywiście widok jest niezwykły. Dotychczas bowiem we wszystkich warstwach i przełomach rozwoju twórczości społeczeństw starsze pokolenia walczyły z młodszymi o zasady, wątki i formy, które dla obu stron były zrozumiałe, ale nie dla obu słuszne i właściwe. Klasycy, powstając przeciwko romantykom, rozumieli ich poematy, nie godzili się tylko na ich treść i język. Co innego obecnie.
Więcej…
Poniedziałek, 06 Lipiec 2009 22:21
Administrator
Dzięki temu, że krytyka spoczywa u nas w rękach reporterów, dziennikarzy „od wszystkiego", przygodnych ochotników i poetów, którzy są może najmniej powołani do tego rodzaju sądów i umieją nieraz pleść duby smalone, mamy daleko więcej geniuszów i arcydzieł niż jakikolwiek inny naród w świecie. Gdzie spojrzeć, stoi kolos, którego cała cywilizowana ludzkość dlatego tylko nie widzi, że ma wzrok krótki, a co najmniej każdy miesiąc zapisuje do dziejów literatury jakiś utwór, który ma wzbudzać podziw wiekuiście. Naturalnie fala czasu ciągle zalewa i tych geniuszów, i te arcydzieła, a heroldowie ich sławy bez protestu godzą się z nieubłaganym losem i nawet nie próbują skarżyć się na jego okrucieństwo. Utonęła im zabawka, będą mieli drugą.
Więcej…
|
Poniedziałek, 06 Lipiec 2009 22:30
Administrator
Starsze pokolenie, które nie chce młodszemu wyrządzić żadnej krzywdy i uprawiać gwałtu, przed każdym surowszym osądzeniem uczuwa wielką trwogę. We wszelkich bowiem sporach młodzież ma zawsze w pogotowiu pokonywający argument: wy nas nie rozumiecie. Tej broni my używaliśmy w walce z naszymi poprzednikami, używają jej również przeciwko nam nasi następcy. Historia rozwoju duchowego zanadto wiele zapisała przykładów szkodliwej nietolerancji, upartego zaślepienia, skostniałej zachowawczości tych, którzy schodzą z pola, względem tych, którzy nań wkraczają, zanadto często przyznawała ona słuszność ostatnim, a potępiała pierwszych, ażeby powoływanie się na te dowody nie było uzasadnionym i rozstrzygającym. Jeżeli tedy starsi wywierają nacisk swoim doświadczeniem i wiedzą, to nie mniejszy terror wykonywają młodzi wiarą w swoje posłannictwo.
Więcej…
Poniedziałek, 06 Lipiec 2009 22:18
Administrator
Wiele znaków świadczy o tym, że w literaturze i sztuce całego świata dokonywa się zwrot. W jakim kierunku? Wnosząc z tych utworów, których autorowie najgłośniej krzyczą lub są okrzykiwani, należałoby przypuszczać, że — w kierunku jaskrawych i brzęczących wyrazów, mistycznych widzeń, a nade wszystko bezsensu, bezsensu, bezsensu! O ten ostatni warunek tak dalece dbają niektórzy z reformatorów, że uważaliby to za straszną zniewagę dla swej muzy, gdyby jej wieszcze słowa powszechnie rozumiano. Im bowiem głównie chodzi o to, ażeby w krainie poezji zaszło lub zachmurzyło się słońce, ażeby zapanował zmrok, w którym wszystkie przedmioty zacierają swoje kontury, w którym sterta zboża nie odróżnia się od kaplicy, a pies od owcy, w którym odzywają się tylko zagadkowe szepty i niespodziewane krzyki. Jasności nie znoszą bardziej niż krety i nietoperze. Dla nich tacy wieszcze słońca, jak Goethe lub Mickiewicz, są belframi Olimpu, którym się zdawało, że poezja musi się posługiwać tą samą logiką co algebra i że komar nie może połknąć wielbłąda. Więc na szczycie natchnienia musi stać wielotwarzowy, mistyczny bezsens.
Więcej…
|
|
|
|
|
|
Strona 2 z 8 |
